Wszelkie wiązania oparte na stosowaniu prętów przechodzących przez pnie lub konary powinny być zakładane w następujący sposób. Po ustaleniu miejsca i rodzaju wiązania, wiązane konary należy lekko ściągnąć, aby zbliżyć je do siebie za pomocą liny założonej w miejscu przyszłego wiązania lub wyżej. Pozwala to na ustalenie wymaganej długości elementów wiązania oraz uzyskanie lekkiego naprężenia wiązania po zluzowaniu lin. Przybliżenia konarów dokonać można przez skręcenie dwóch opasujących je lin, przez założenie bloku kółkowego itp. Jeśli zakładane są wiązania sztywne w niewielkiej odległości od rozwidlenia, to naciąganie konarów nie jest konieczne ani też możliwe. Naprężenie wiązania uzyskuje się przez dokręcenie nakrętek. Wywiercenie otworów dla prętów według tej samej prostej można sobie ułatwić przez naciągnięcie sznurka stycznie do dwóch konarów. Otwory wiercone w drewnie twardym powinny mieć średnicę o 1—2 mm większą od średnicy stosowanego pręta, co ułatwia jego włożenie. Po przewierceniu otworów można ustalić długość wymaganego pręta lub jego odcinków. Zakładając wiązanie elastyczne, końce prętów zaginanych w miejscach łączenia trzeba wstępnie zagiąć pod kątem 90°, a po ich złączeniu w wiązaniu — zagiąć jeszcze bardziej za pomocą rurki lub innym sposobem, tak aby nie mogło nastąpić rozłączenie podczas wiatru. W miejscu osadzenia podkładki należy ostrym nożem wyciąć korę zgodnie z kształtem tej podkładki. Brzeg kory powinien być ścięty skośnie pod kątem około 45°. Powierzchnię drewna trzeba posmarować smołą. Wszystkie elementy wiązania, jeżeli nie są ocynkowane, powinny być posmarowane farbą antykorozyjną lub smołą sadowniczą. Pręty należy posmarować smołą bezpośrednio przed włożeniem w otwory, gdyż ułatwia to wkładanie, a jednocześnie zapewnia dezynfekcję drewna na ściankach otworu. Konary najczęściej wiązane są parami. Bardzo jednak często całe korony drzew, składające się z większej liczby konarów, muszą być zabezpieczone wiązaniami przed rozłamaniem. Najłatwiej zakładać wiązania w koronach z głównym pionowym pniem o charakterze przewodnika i z bocznymi konarami równomiernie rozmieszczonymi. W wypadku tym centralnie położony pień wykorzystuje się do wiązania z konarami. Jeżeli wiązania zakładane muszą być dość wysoko, należy unikać jednostronnego obciążania pnia, które w wypadku miękkiego drewna lub istniejących uszkodzeń mogłoby doprowadzić do zgięcia grożącego wyłamaniem. Wiązanie w każdym wypadku powinno zapewniać statyczność konarów wiązanych i nie może pogarszać statyczności konara lub pnia, do którego wiążemy. Dlatego też każdy pień powinien być obciążany symetrycznie na tej samej wysokości. Jeżeli wiązane z nim z dwóch przeciwległych stron konary nie są jednakowej wielkości, wówczas cieńszy z nich powinien być przywiązany wysoko, grubszy zaś znacznie niżej (rysunek).
Rysunek. Zasada wiązania dwóch konarów różnej wielkości położonych po przeciwnych stronach pionowego pnia — przewodnika.
Jeśli po stronie przeciwnej brak konara, który może zrównoważyć obciążenie pnia, konar boczny powinien być wiązany możliwie nisko, aby nie narażać pnia centralnego na wychylenie.
Wiązania dość często konieczne są dla koron bezprzewodnikowych o konarach wyrastających mniej więcej z jednego miejsca; nieraz trzeba tam związać trzy konary lub więcej. Trzy konary o zbliżonych rozmiarach wiąże się zwykle obwodowo w trójkąt, stosując dla każdej pary konarów wiązania sztywne (gdy drewno jest twarde i zdrowe) lub wiązanie elastyczne (gdy drewno jest miękkie lub uszkodzone).
Rysunek. Sposoby wiązania konarów w koronie bezprzewodnikowej: a — wiązanie obwodowe; b — wiązanie gwiaździste.
Stosowane czasem wiązanie gwiaździste z kółkiem (rysunek) w części środkowej korony może być stosowane tylko w jej górnej partii ze względu na dużą elastyczność. Wiązanie takie w górnych partiach korony jednak nie hamuje ruchów bocznych (obwodowych) wiązanych konarów.
Najtrudniejsze do wiązania są liczne konary niesymetrycznie rozmieszczone w koronach bezprzewodnikowych. W wypadkach takich można stosować zasadę wiązania w pierwszej kolejności konarów podobnych przeciwległych, a następnie podwiązywanie do nich pozostałych. Mogą tu występować omawiane wyżej układy trójkątne. Można też wszystkie konary łączyć z sobą obwodowo, jeżeli pozwala na to ich wyważony statycznie układ. W koronach tego typu należy bardzo ostrożnie stosować układy gwiaździste wiązań z centralnym złączem, ponieważ w wypadku wyłamania lub zniszczenia w inny sposób jednego z konarów takiego układu, naruszona zostaje statyczność całej konstrukcji. Dlatego układ gwiaździsty polecać można jedynie w wypadku wiązania konarów równorzędnych, drzew zdrowych i długowiecznych.
Zakładanie wiązań w pielęgnowaniu drzew jest pracą bardzo trudną, niebezpieczną i odpowiedzialną. Dlatego wszelkie prace z tego zakresu powinny być powierzane dobrze wyszkolonym i dostatecznie doświadczonym pracownikom.
