Nawożenie wgłębne
Nawożenie wgłębne polega na wstrzykiwaniu do gleby roztworów nawozowych, wdmuchiwaniu sproszkowanych nawozów za pomocą dysz i sprężonego powietrza lub wprowadzaniu nawozów w postaci stałej (sypkiej) albo roztworu do wykonanych w glebie otworów. Celem tych metod jest wprowadzenie nawozów bezpośrednio w obręb korzeni drzewa, a w pewnych warunkach — poniżej zasięgu korzeni roślin zielnych pokrywających glebę. Ilość miejsc nawożenia pod koroną drzewa określa się na podstawie średnicy pnia. Na jeden centymetr średnicy powinno przypadać 4—8 miejsc. Pomiędzy poszczególnymi miejscami nawożenia utrzymuje się odległość około 60 cm. Głębokość umieszczania nawozu zależy od jakości systemu korzeniowego i może się wahać od 30 do 100 cm. Rozmieszczenie miejsc nawożenia może zależeć od konkretnego położenia korzeni.
Najbardziej oszczędne wydaje się być nawożenie wgłębne przez wstrzykiwanie płynnych nawozów pod dużym ciśnieniem, bezpośrednio w sąsiedztwo korzeni. Inny sposób, a mianowicie wstrzykiwanie nawozów płynnych do gleby za pomocą lancy, nie sprzyja jednoczesnemu przewietrzaniu gleby. Sposób ten jest jednak łatwy do zastosowania w różnych warunkach. Bardziej pracochłonną lecz korzystną metodą jest wprowadzanie nawozów do otworów w glebie, gdyż zapewnia jednocześnie przewietrzanie gleby. Otwory o średnicy do kilku centymetrów wykonuje się wiertłem w obrębie rzutu korony oraz w najbliższym sąsiedztwie, zachowując pomiędzy poszczególnymi otworami odległości około 60 cm. Otwory mogą przebiegać lekko ukośnie, w kierunku „pod drzewo”. W zależności od warunków glebowych otwory mogą być wypełnione żwirem lub torfem w celu zabezpieczenia przed zasypywaniem się. Tak wypełnione otwory ułatwiają utrzymywanie wody i składników pokarmowych oraz zapewniają dostęp powietrza. Nawozy mineralne mogą być wymieszane z materiałem wypełniającym. Umieszczenie płynnych nawozów wieloskładnikowych w otworach zapewnia równomierne rozpuszczanie i docieranie poszczególnych składników do korzeni. Jednak na glebach lekkich o małej zdolności sorpcyjnej nawozy płynne ze względu na dużą szybkość rozprzestrzeniania się mogą być łatwo wypłukane. Dlatego nawozy te lepiej stosować w mniejszych dawkach, a częściej.
Bardzo dobrym sposobem ułatwiającym podlewanie, nawożenie oraz intensywne przewietrzanie gleby jest zagłębianie w glebie koszy z tworzyw sztucznych. Kosze te, dla lepszego przenikania wody i powietrza, otaczane są zwykle warstwą kruszywa.
W nawożeniu drzew ozdobnych należy uwzględnić okresową zmienność szybkości wzrostu korzeni oraz zmieniające się zapotrzebowanie na poszczególne składniki pokarmowe w różnych fazach fenologicznych. Z tych względów nawożenie powinno być prowadzone kilkakrotnie w okresie wegetacji. Jednakże, głównie ze względów gospodarczych (unikanie zwiększania kosztów pracy) zazwyczaj staramy się nawozić w możliwie dużych odstępach czasu. Najodpowiedniejszym momentem nawożenia wydaje się być wczesna wiosna — krótko przed rozpoczęciem rozwijania się liści. Przyrost korzeni wykazuje wtedy pierwsze maksimum. Nawozić można również jesienią. Należy liczyć się jednak szczególnie na glebach lekkich, z wypłukaniem dużej ilości nawozów przez obfite opady jesienne. Zbyt obfite nawożenie, szczególnie latem, może przedłużyć okres wzrostu i spowodować niedostateczne zdrewnienie i przygotowanie tkanek do przetrwania zimy.
