Kategorie
Krzewy

Malina

Veten – odmiana norweska. Wzrost roślin silny. Pędy grube, sztywne. Owoce wydaje duże, wydłużone, stożkowate, intensywnie czerwone, bardzo smaczne. Odmiana bardzo plenna.

Z grupy odmian perspektywicznych zaleca się Haritage – odmianę powtarzającą owocowanie w ciągu okresu wegetacyjnego. Jest ona pochodzenia amerykańskiego. Powtórnie owocuje obficie podczas ciepłej jesieni. Wzrost roślin silny i bardzo silny. Pędy grube, pokryte licznymi kolcami. Wydaje owoce drobne lub średnie, kuliste, czerwone, smaczne.

Spośród odmian powtarzających owocowanie, uprawianych w Polsce, które jednak ze względu na małą odporność na mróz lub choroby – zwłaszcza zamieranie pędów – nie weszły do doboru, można jeszcze wymienić: Lloyd Georg – odmianę wczesną, średnio plenną. Wzrost roślin słaby. Pędy średniej grubości, liczne, sztywne, lekko odchylone, o krótkich międzywęźlach, omszone, z lekko widocznym nalotem, pokryte bardzo licznymi, dużymi, ciemnofioletowymi kolcami. Owoce od średniej wielkości do dużych, o kształcie wydłużonego stożka, ciemnokarminowe.

September – odmiana amerykańska. Charakteryzuje się bardzo wczesną porą dojrzewania owoców i średnią plennością. Wzrost roślin dość silny. Pędy cienkie do średnio grubych, o krótkich międzywęźlach, pokryte bardzo intensywnym, niebieskawym nalotem. Kolce dość liczne, od drobnych do dużych, fioletowe z jaśniejszą podstawą. Jesienią pędy szarooliwkęwe przy ziemi i brązowe u góry. Wydaje owoce średniej wielkości i małe, kuliste, czasem spłaszczone, czerwone, trudne do zbioru. Owocuje powtórnie podczas ciepłej jesieni.

Z malin czarnych w doborze zalecana jest odmiana Bristol, wydająca owoce średniej wielkości.

W ogrodach działkowych i przydomowych maliny sadzimy zazwyczaj w jednym rzędzie, odpowiednio zabezpieczając granicę własnej działki z sąsiednią – zgodnie z regulaminem pracowniczego ogrodu działkowego.

Usuwa się wszystkie młode pędy malin w pasie szerokości 40 cm od granic działki (sadzić należy w odległości 1 m od granicy). Jeżeli sadzimy w dwóch rzędach, należy zachować odległość między rzędami co najmniej 120-150 cm, a rozstaw w rzędach – w zależności od siły wzrostu roślin – w granicach 30-40 cm. Maliny należy sadzić tak głęboko, aby szyjka korzeniowa znalazła się około 2-5 cm pod powierzchnią gleby. Maliny posadzone jesienią należy wczesną wiosną przyciąć około 5-10 cm nad powierzchnią ziemi, co pobudzi rośliny do wydania silniejszych pędów i zmniejszy niebezpieczeństwo porażenia rośliny przez grzyby, powodujące zamieranie pędów. W ogródku działkowym i przydomowym powinno się prowadzić maliny w formie szpalerowej, tak jak to pokazane jest na rysunku.

Rysunek. Schematy szpalerów malin: 1 – szpaler pojedynczy wysoki, pędy przywiązane do drutów. 2 – szpaler pojedynczy wysoki, pędy wsunięte między równoległe druty, 3 – szpaler podwójny, pędy zawijane na dwa równoległe druty.

Najwygodniejszy jest szpaler pojedynczy wysoki (rys.1,2) i szpaler podwójny prowadzony w kształcie litery V (rys.3). Szpaler pojedynczy wysoki wymaga rozpięcia 2 lub 4 drutów między słupkami wkopanymi w ziemię co 5-8 m. Druty rozciąga się na wysokość 70-80 cm i 130-140 cm. Prowadząc szpaler podwójny, do słupków nośnych na wysokości 130-140 cm przymocowuje się poprzeczki długości 50-90 cm i przez ich końce przeciąga się dwa równoległe druty. Pędy malin rozkłada się na dwie strony i przymocowuje do drutów sznurkiem lub oplata jak w szpalerze pojedynczym.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *