Kategorie
Krzewy

Leszczyna

Leszczyna.

W lasach rośnie dziko leszczyna pospolita (Corylus avellana), od której pochodzi kilka odmian uprawnych. Jest to krzew, natomiast gatunkiem drzewiastym jest leszczyna turecka (Corylus colurna), sadzi się ją w parkach lub stosuje jako podkładkę dla wyprowadzenia leszczyny szlachetnej jako drzewa. Odmiany uprawne pochodzą od leszczyny pospolitej oraz leszczyny pontyjskiej (Corylus pontica) i leszczyny długookrywowej, zwanej też lambertowską lub lombardzką (Corylus tubulosa). Mamy obecnie wiele odmian wyhodowanych przez człowieka. Odmiany leszczyny dzieli się na cztery grupy: Lam-bertówki, Zellerówki, mieszańce Lambertówek z Zellerówkami i mieszańce Zellerówek z Lambertówkami z przewagą cech tych pierwszych.

Orzechy Lambertówek są kształtu walcowatego, otoczone ściśle rurkowatą okrywą, znacznie dłuższą od orzecha.

Grupa Zellerówek wykształca orzechy kuliste lub kulisto-wydłużone z okrywą różną, ale nie rurkowatą. Okrywa owocowa odznacza się głębokimi wcięciami, a dojrzałe orzechy łatwiej wypadają z okrywy niż u Lambertówek.

Mieszańce Zellerówek z Lambertówkami wykazują wyraźną przewagę Zellerówek. W okresie dojrzewania okrywa odwija się i orzech bardzo łatwo odpada. Dla ogrodów działkowych i przydomowych polecane są trzy odmiany: Barceloński-Kataloński, Olbrzym z Halle i Gubeński.

Leszczynę zaliczamy do krzewów i zwykle się ją uprawia w formie krzaczastej. Badania jednak wykazały, że lepiej ona owocuje, gdy jest prowadzona w formie drzewa, co uzyskuje się, szczepiąc odmiany szlachetne na leszczynie tureckiej – z natury tworzącej drzewa. Badania nad prowadzeniem nie szczepionych odmian szlachetnych leszczyny w formie drzewa wykazały, że jeśli to była forma typowa, a więc o jednym pniu, to po uszkodzeniu przez mróz bardzo trudno było ją „wyprowadzić” z powrotem, czyli odbudować. Najlepiej więc wyprowadzić z szyjki korzeniowej 5-6 pni, a więc wykształcić formę pośrednią między typowym drzewem i krzewem. Forma ta pozwala stopniowo odmładzać roślinę, a ponadto zmniejsza prawdopodobieństwo równoczesnego uszkodzenia wszystkich pni. Kto chce jednak mieć drzewo leszczynowe, musi wybrać jedną lub kilka gałązek i usunąć z nich pędy boczne do wysokości, na jakiej chce osadzić koronę, np. do wysokości 80 cm. Tak cięta leszczyna wydaje dużo odrostów z szyjki korzeniowej, które trzeba systematycznie usuwać.

Leszczynę najłatwiej rozmnożyć z nasion, chociaż odmiany szlachetne, aby nie straciły na wartości, lepiej rozmnożyć przez odkłady. Orzechy należy wysiewać zaraz po zbiorze. Rozmnażanie „przez odkłady” polega na obsypywaniu pędów ziemią, w celu zmuszenia ich do wytworzenia korzeni przybyszowych. Ukorzenione pędy odcinamy od rośliny matecznej, uzyskując w ten sposób sadzonki. Można też silne, jednoroczne pędy, wyrosłe z rośliny matecznej, przygiąć do ziemi i rozłożyć, przytwierdzając do niej szpilkami z drutu, a następnie przykryć je warstwą ziemi grubości 2-3 cm. W miarę jak pędy, które wybiły, wydłużają się, obsypuje się ich nasady ziemią, aż wysokość przykrycia wyniesie 15-20 cm. Późną jesienią rozgarnia się przykrycie i odcina gałązkę wraz z ukorzenionymi pędami bocznymi. Następnie tnie się ją na kawałki tak, aby porozdzielać ukorzenione pędy boczne. Nie ukorzenione gałązki pozostawia się na następny rok do ukorzenienia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *