Kategorie
Krzewy Ozdobne rośliny

Królowa kwiatów – róża

RÓŻA

Królowa kwiatów – róża, z uwagi na wartości zdobnicze oraz olejki eteryczne o trwałym zapachu była uprawiana powszechnie w starożytnych Chinach, Egipcie, Grecji i Rzymie. Według mitologii greckiej róża narodziła się z piany morskiej wraz z Afrodytę, boginią miłości i piękności. Znanych jest obecnie kilkadziesiąt gatunków róż, a dzięki łatwości ich krzyżowania wyprodukowano tysiące odmian szlachetnych. Liczba ich w dalszym ciągu wzrasta. Róże znalazły tak dużo zwolenników, że zawiązały się towarzystwa miłośników tej rośliny. W Polsce również działa już od wielu lat Towarzystwo Miłośników Róż, które zajmuje się ich popularyzacją. Obecnie wyodrębnia się kilka grup tych atrakcyjnych roślin: róże powtarzające kwitnienie (inaczej remontanty), róże herbatnie, rasę róż ogrodowych Perneta, wielokwiatowe róże karłowe, zwane poliantami, wreszcie róże czepne -pnące.

Pierwszą remontantkę wyhodowano we Francji w 1843 r.f a ponieważ miała wiele zalet – krzewy rosły nadzwyczaj silnie i zdrowo, osiągając 1 m wysokości, górowała nad wcześniejszymi rasami róż wielkością i pełnością kwiatów – zdobyła dużą popularność. Róże te bardzo szybko weszły do ogródków i parków, a także były uprawiane na kwiat cięty w gruncie i pod szkłem. W Polsce róże te bardzo się rozpowszechniły, szczególnie takie odmiany, jak: Paul Nayron, Frau Karl Druschi, Heinrich Munch. Hugh Dickson, Ulrich Brunner fils.

Remontantki obok wielu walorów miały i wady. O ile mogły zaimponować bardzo hojnym kwitnieniem wiosennym, o tyle drugie kwitnienie – jesienne – było nieporównanie skromniejsze, u niektórych odmian wręcz słabe. Poza tym skala ich barw ograniczała się w zasadzie do białej, różowej w różnych odcieniach oraz czerwonej w wielu tonacjach. Skłoniło to hodowców do nowych poszukiwań. Zaczęto m.in. krzyżować róże herbatnie, pochodzące od sprowadzonej do Europy róży chińskiej, z remontantkami i otrzymano piękne mieszańce herbatnie, silnie rosnące i obficie kwitnące przez całe lato do późnej jesieni. W dodatku kwiaty te o pięknym kształcie i pastelowych barwach mają bardzo przyjemny zapach. Wśród wielu odmian mieszańców herbatnich zwracają uwagę: biało kwitnące – White Swan, Virgo, żółte – Madame Meilland. Golden Masterpiece, pomarańczowe – Bettina, Beaute. różowe – Ballet, Eiffel Tower, czerwone -Super Star, Papa Meilland, Christian Dior i inne.

Bardzo liczną grupę róż Perneta otrzymano przez krzyżowanie remontantek z różą żółtą. Rośliny te charakteryzują się pięknymi kwiatami pomarańczowymi, żółtymi, czerwonymi o licznych odcieniach. Są to krzewy wysokości 0,5-1 m. Pąki, o pięknym kształcie, pojawiają się i rozwijają w duże kwiaty od czerwca do późnej jesieni. Światową sławą cieszą się do dziś: President H. Hoover i Katherine Pechtold.

Róże wielokwiatowe tzw. polianty, otrzymane przez krzyżowanie, wyrastają zwykle do wysokości 40-50 cm. Odznaczają się obfitym kwitnieniem i większą wytrzymałością na niekorzystne warunki atmosferyczne a szczególnie na mróz. Kwiaty mają mniejsze od poprzednio opisanych, ale zebrane w wielokwiatowe kwiatostany. Najnowsze rasy tej grupy – Polynatha hybrida i Ftoribunda mają kwiaty większe i bardziej zbliżone kształtem do róż wielokwiatowych, ale mniej liczne.

Róże pnące są krzewami o długich pędach, wysokości 1,5-5 m. Przy ścianach na pół ocienionych możemy sadzić takie odmiany, jak: Dorothy Perkins, Excelsa. Na pergoli ładnie wyglądają wielokwiatowe Neige Rosa – różowo kwitnące w czerwcu. Pnącymi różami często ozdabiamy bramki wejściowe. Z róż tych do tego celu używa się New Dawn o jasnoróżowych kwiatach, kwitnącą obficie całe lato, Blaze Superior – szkarłatnoamarantowa, i Parkdirektor Rigger -czerwonowiśniowa.

Rzadziej uprawiane w ogródkach są róże parkowe, które mają pokrój przypominający inne krzewy ozdobne i dlatego podobnie się je wykorzystuje – w szczególności na żywopłoty, szpalery nie formowane itp. Ich kwiaty są mniej okazałe, ale krzewy są dość ozdobne, mają obfite ulistnienie, a zwłaszcza jaskrawo zabarwione owoce. Należą tu róże: stulistna, damasceńska, żółta, wielokwiatowa.

Róże tzw. pienne nie są specjalną grupą odmian, ale formą róży wyprowadzonej jako drzewko przez okulizację. Podkładką jest zwykle róża dzika.

Róże dobrze się rozwijają na glebach piaszczysto-gliniastych o lekko alkalicznym odczynie. Wymagają dużo słońca, zwłaszcza w godzinach przedpołudniowych, natomiast po południu stanowisko może być lekko ocienione. Pod uprawę róż należy wybierać miejsca zaciszne, osłonięte przed północnym wiatrem. Gleba powinna być dobrze i głęboko uprawiona, starannie oczyszczona z chwastów. Rozstaw sadzenia zależy od odmiany róż, żyzności gleby i kierunku uprawy (na kwiat cięty lub ozdoby). Zwykle sadzi się róże wielkokwiatowe co 30-40 cm, wielokwiatowe co 25-30 cm. Róże pienne rozmieszcza się co 60-80 cm. Przed sadzeniem kopie się dołek o średnicy 30 cm i takiej samej głębokości. Do ważnych zabiegów pielęgnacyjnych należy cięcie róż i okrywanie na zimę. Krzewy odmian uprawnych róż rozmnaża się przez okulizację na podkładkach róż dzikich. Róże mają duże wymagania pokarmowe, dlatego potrzebują corocznego nawożenia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *