Cięcie jabłoni silnie rosnących odmian Bankroft, Starking, Close i Piękna z Boskoop.

Jabłonie prowadzone w formie prawie naturalnej mają korony złożone z 10—15 konarów. Zanim drzewa osiągną wiek 10 lat trzeba zmniejszyć liczbę konarów do 7—8 przerzedzając je stopniowo najpierw w dolnej partii korony, a później w górnej. Przy prześwietlaniu koron należy wycinać całe konary lub grube gałęzie unikając cięcia drobnych pędów. W żadnym wypadku nie należy skracać pędów rocznych.

Opisany sposób cięcia drzew w gęstym sadzie intensywnym zapewnia regularne owocowanie, stwarza warunki do skutecznego opryskiwania drzew i umożliwia wyrastanie jabłek do wymaganej wielkości. Cięcie zimowe nie zapewnia jednak odpowiedniego rumieńca na jabłkach. Po cięciu zimowym wybija na konarach dużo nowych pędów, które rosnąc intensywnie w ciągu lata zacieniają koronę. Aby uzyskać ładne jabłka trzeba cięcie zimowe uzupełniać cięciem letnim. Cięcie letnie powinno być wykonane co najmniej na 4 tygodnie przed zbiorem owoców, aby przez ten okres jabłka mogły nabrać rumieńca. Przy uprawie odmiany Close, której jabłka zrywane są około 25 lipca, cięcie letnie trzeba wykonać już pod koniec czerwca. Na drzewach odmian zimowych cięcie letnie wykonujemy w sierpniu. W tym czasie wycinamy sekatorem wszystkie intensywnie rosnące pędy z górnych i środkowych partii korony, które potocznie zwane są wilkami. Pędy znajdujące się na obwodzie korony pozostawiamy.

Jeśli sad posadzony jest na żyznej glebie w rozstawie 6X4 m, to nawet przy stosowaniu odpowiedniego cięcia trudno jest go utrzymać w tej rozstawie dłużej niż przez 15 lat. Najwięcej kłopotów sprawiają odmiany Bankroft, Starking i Piękna z Boskoop.

W praktyce stosuje się dwa sposoby rozrzedzania zbyt gęstego sadu. Pierwszy z nich polega na tym, że usuwa się co drugie drzewo w rzędzie, nie zmieniając kierunku uprawy w sadzie (rys.).

Rys. Rozrzedzanie sadu bez zmiany kierunku uprawy: a — zagęszczone rzędy drzew; b – drzewa przeznaczone do karczowania przycięte ze wszystkich stron, pozostałe korony spłaszczone; c — sad po wykarczowaniu co drugiego drzewa w rzędzie.

Sposób ten ma wiele zalet. Nie wymaga on niszczenia pasów murawy w międzyrzędziach i zakładania ich w przeciwnym kierunku. Drzewa nie muszą być karczowane. Można je ściąć piłką tuż nad ziemią, bo pieńki pozostawione w rzędach nie będą przeszkadzać w uprawie gleby. Odrosty wyrastające z pieńków można łatwo zniszczyć herbicydami. Wreszcie umożliwia on przerzedzenie tylko niektórych rzędów złożonych z odmiany silnie rosnącej, a pozostawienie rzędów sąsiednich złożonych z odmiany słabo rosnącej.

Jeśli planujemy rozrzedzanie sadu w podany wyżej sposób, to już na kilka lat wcześniej należy ciąć silniej korony od strony międzyrzędzia aby zmienić kształt koron z kolistego na owalny lub szpalerowy. Równocześnie należy oznaczyć farbą co drugie drzewo w rzędzie przeznaczone do karczowania. Drzewa te należy przez okres 2—3 lat ciąć silnie ze wszystkich stron, aby drzewa pozostające na stałe mogły się w tym czasie rozrosnąć i wypełnić wolną przestrzeń w rzędach. Po usunięciu połowy drzew rozstawa między rzędami wyniesie 6 m, a w rzędach 8 m. W tej rozstawie drzewa mogą pozostać co najmniej przez 25 lat.

Drugi sposób przerzedzania sadu zbyt gęstego polega na usunięciu co drugiego drzewa w rzędzie i zmianie kierunku uprawy o 90° (rys.).

Rys. Rozrzedzanie sadu ze zmianą kierunku uprawy: a — nadmiernie zagęszczone rzędy drzew, b -drzewa przeznaczone do karczowania silnie przycięte; c — sad po rozrzedzeniu.

Sposób ten znajduje uzasadnienie w kwaterze, gdzie wszystkie drzewa wymagają karczowania, szczególnie gdy po karczowaniu uprawa odbywa się równolegle do dłuższego boku pola. Dłuższe międzyrzędzia zwiększają wówczas wydajność pracy. Przy tym sposobie drzewa należy usunąć wraz z korzeniami, gdyż pozostawione pieńki znalazłyby się w środku uliczek roboczych utrudniając koszenie murawy.

Planując przerzedzanie sadu ze zmianą kierunku uprawy nie należy spłaszczać koron drzew. Drzewa przewidziane do usunięcia trzeba ciąć silniej ze wszystkich stron, aby drzewa stałe mogły się rozrastać. Po wykarczowaniu połowy drzew w sadzie sadzonym 6X4 m, otrzymujemy międzyrzędzia szerokości 8 m i odległości w rzędach 6 m.