Kategorie
Drzewa

Cięcie jabłoni silnie rosnących odmian Bankroft, Starking, Close i Piękna z Boskoop.

Cięcie jabłoni silnie rosnących odmian Bankroft, Starking, Close i Piękna z Boskoop.

W produkcji jabłek podstawową rolę odgrywają obecnie sady intensywne, zakładane w minionym dwudziestoleciu, z których większość wkroczyła w okres pełnego owocowania. Jabłonie szczepione na podkładkach silnie rosnących sadzone były z reguły w rozstawie 6X4 i 7X5 m. Sady te dzięki dużej liczbie drzew na 1 hektarze dają na ogół bardzo wysokie plony owoców. Poważnym problemem w tych sadach jest jednak uzyskanie jabłek dobrej jakości, które w skutek dużego zagęszczenia drzew bywają nie wybarwione, lub zbyt drobne. Głównym zadaniem cięcia jest regulowanie zagęszczenia koron, ograniczanie wielkości koron i stwarzanie w ten sposób warunków do wykształcania się ładnych jabłek. Poszczególne odmiany jabłoni wymagają nieraz odmiennego postępowania.

Cięcie jabłoni silnie rosnących odmian Bankroft, Starking, Close i Piękna z Boskoop.

Jabłonie wymienionych odmian posadzone w rozstawie 6X4 lub 7X5 m mieszczą się w takiej rozstawie niedłużej niż przez 10—15 lat. Dłuższe utrzymanie sadu wymaga intensywnego cięcia koron lub nawet cięcia i karczowania części drzew. W warunkach nie kontrolowanych jabłonie dorastają w tym wieku do wysokości 4-5 m, przy czym rozpiętość koron dochodzi do 5 m. Drzewa w rzędach tworzą jednolitą zwartą ścianę. W międzyrzędziach zostaje akurat tyle miejsca na dole, że z trudem może się przecisnąć ciągnik z opryskiwaczem. Górne gałęzie z sąsiednich rzędów nieomal stykają się ze sobą (rys.a, b).

Rysunek. Sposób cięcia drzew w sadzie nadmiernie zagęszczonym: a — widok na sad od strony międzyrzędzia, z lewej — korony nadmiernie rozrośnięte w górnej części, z prawej — te same korony po przycięciu wierzchołków; b — widok na sad od strony rzędu, z lewej — gałęzie sąsiednich drzew zachodzą na siebie, z prawej — korony po przerzedzeniu gałęzi; c — widok na sad z góry, z lewej kolisty kształt koron, z prawej kształt koron zmieniony na owalny.

Wzajemne cieniowanie się drzew sprawia, że dolne partie koron owocują słabo. Owoce są drobne i nie mają rumieńca. Górne partie koron rosną bardzo intensywnie i na ogół owocują obficie, lecz nie zawsze udaje się je skutecznie opryskiwać.

Intensywne cięcie w sadach nadmiernie zagęszczonych należy rozpocząć zanim wystąpią niekorzystne objawy, to znaczy w 7—8 lat po posadzeniu sadu. Przede wszystkim trzeba ograniczyć wysokość drzew do około 3 m. Przewodniki drzew najlepiej jest przyciąć do wysokości wyciągniętej ręki, to znaczy nieco powyżej 2 m. Z reguły ponad przewodnik wyrastają jeszcze gałązki, toteż całkowita wysokość drzew po cięciu powinna wynosić mniej więcej 3 m. Dolne zwisające gałęzie trzeba przyciąć do wysokości około 0,5 m. Opuszczają się one w dół pod masą owoców, toteż w czasie zbiorów będą sięgać prawie do ziemi.

Dopuszczalna rozpiętość koron zależy od gęstości sadzenia. Po cięciu uliczka robocza między rzędami musi mieć co najmniej 2 m, co oznacza, że średnica koron w sadzie sadzonym 7X5 może dochodzić do 5 m, w sadzie sadzonym 6X4 odpowiednio do 4 m, a w sadach szpalerowych, sadzonych zwykle co 4 m rząd od rzędu, miąższość koron może wynosić do 2 m. W rzędach korony drzew mogą się stykać ze sobą, a nawet gałązki sąsiednich drzew mogą zachodzić na siebie, lecz nie więcej niż do 1/3 długości.

W celu ograniczenia rozpiętości koron wystarczy początkowo lekko skracać konary wychodzące na uliczkę roboczą i przeszkadzające w pracy maszyn. Przy intensywnym zarastaniu uliczki należy usuwać całkowicie konary skierowane do międzyrzędzia zostawiając te, które są skierowane w linię rzędu. Przez cięcie zmieniamy stopniowo przekrój koron z kolistego na owalny, a nawet szpalerowy (rys. c). Kształt korony w przekroju pionowym odgrywa dużą rolę w nasłonecznieniu gałęzi. Najlepsze nasłonecznienie uzyskuje się w koronach stożkowych, które mają przewodnik i poziome konary, z których górne są wyraźnie krótsze od dolnych. Jeśli drzewa owocujące znacznie odbiegają od formy stożkowej, to należy je utrzymywać w formie otwartej od góry, aby promienie słoneczne mogły tą drogą docierać do dolnych gałęzi. W sadach szpalerowych należy za wszelką cenę nie dopuścić do rozrastania się części górnej ponad część dolną.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *